 |
|
retadreso :
gazeto@internacia-gazeto.com Tim Westover 09.02.2010 ______________________________________________________________________ Marvirinstrato |
| Panjo diris, ke mi devas porti ŝuojn, sed tio ne estas taŭga por
brava maristo. Maristo fojfoje portas botojn, sed plej ofte li
iras
nudpiede, por pli facile naĝi kaj surgrimpi ŝnuron aŭ maston. Ŝuoj estus malhelpo, kaj mi neniam portis ŝuojn kiam mi esploris
la
stratojn de nia urbo. Nia urbo estis vasta maro, kaj ĉiu strato estis kvazaŭ nova
insulo. Odiseo vizitis la Insulon de la Lotusmanĝantoj. Mi vizitis
Bakistostraton, kie sukeraĵistoj kreas tortojn kaj aliajn frandaĵojn. Sinbad velis al la Nigra Insulo, kie vivas grandegaj nigraj monstroj.
Mi vidis
la grandajn tubojn de la Fabrikostrato, kiuj elspiradas drakan
fumon. Insuloj kaj stratoj ĉiam havis klarajn nomojn. Mi esploris la
urbon
ekde Juvelistostrato kun ties multekostaj trezoroj, ĝis la
orientenkuranta
Sunstrato, ĝis la Haveno, kie Fiŝstrato interkruciĝas kun
Kajostrato
kaj Spicostrato. Tie oni disvendis la karan kargon de
la velŝipoj. Sed Panjo diris, ke mi devas porti ŝuojn, ĉar ŝi ne komprenis la bezonojn de maristo. Iun merkredon ŝi petis min iri al la bazaro por aĉeti fiŝon. Mi grumblis, plendis kaj rifuzis. Ruze ŝi retretis, sed kelkajn minutojn poste anoncis ke la reĝino havis ordonon por la brava maristo. Mi iru al la fora bazaro, superante multajn danĝerojn, por akiri brile arĝentan fiŝon, kiun la reĝino deziras por la vespermanĝo. Tian vokon eĉ longbarba pirato ne povus ignori. “Tamen surmetu la ŝuojn!” ŝi diris. Mi portis ilin ĝis la angulo de Pigostrato, kie ĉiam grakis amaso de tiuj birdoj, kaj tie kaŝis miajn ŝuojn malantaŭ ŝtuparon. Do mi ekiris por mia vojaĝo, kiu estis neniom malpli grava, ol tiu de Odiseo al nobla Trojo. Mi sekvis Riverostraton, kiu ja akompanis la riveron laŭ sia tuta longo, kaj transiris ĝin per Pontostrato. Mi laŭiris la longan Murostraton, apud kiu la malnova urbomuro estis ankoraŭ videbla. Kaj dumvoje mi venkis ĉiujn obstaklojn, ĉu la amason de kolomboj, kiuj estis la mararmeo de miaj malamikoj, ĉu la pliaĝajn knabojn, kiuj estis malicaj piratoj, ĉu kotoflaketojn, kiuj estis ŝtormoj kaj kirlakvoj. Finfine mi venis al Marĉandoplaco. Tie estis tuta maro de vizaĝoj, kaj la bruo de voĉoj estis kiel muĝo de ondoj. Kion fari, krom plonĝi en la profundon? Brakoj, kruroj, postaĵoj ĉirkaŭis min ĉie – mi estis skuata kiel akvorubo. Ie devis esti budo, kie oni vendas la fiŝon postulitan de la reĝino. Sed ju pli mi baraktis, des pli mi perdiĝis kaj laciĝis. Bruo kaj ĥaoso! Mi tute kapturniĝis en la ŝtormo, mi stumblis – premis min la detruantaj ondoj … Hela susuro aŭdiĝis apude. Blondaj haroj, rebrilanta bluo. Mi estis levita de sur la ŝtona pavimo per palaj virinaj brakoj. Rapide ni eliris el la homa maro kaj eniris kvietan, ŝirmitan lokon. Golfetoaleo, mi legis. Tie la virino gracie restarigis min sur miajn piedojn. “Oni surtretis miajn piedfingrojn”, mi diris. La virino respondis per susuro, kiun post streĉa aŭskultado mi komprenis kiel kanton. Sed la melodio estis malkutima. Mi konsciis, ke temis ne pri kanto, sed pri demando, sed demando el bela buŝo, per voĉo kiel mielo. “Kara knabo, kies piedfingroj estis surtretitaj! Mi certigas, ke pri tio mi ne estas kulpa. Kara knabo, diru al mi, de kie vi venas kaj kion vi faras?” Mi diris, ke mi venas de Brikostrato, apud la brikfabrikejoj. Kaj mi diris, ke mi estas brava maristo, kiu entreprenis teruran vojaĝon al la bazaro por aĉeti fiŝon por la patrino, kaj ke mi vojaĝis trans maroj kaj riveroj por alveni ĉi tien, sed la ŝtormo estis tro forta por mi. “Dankon”, mi diris, “ke vi savis min.” “De tiom fore vi venis por via kara fiŝo, sed ĝi eĉ ne troviĝas ĉi tie! La rikolto malgrandis, kaj jam oni prenis, do restas nenio. Sed kara knabo, pro via doloro, mi donos al vi, jes, la belan naĝanton, kiun mi ĉi-matene ĉi tie aĉetis.” La virino portis tre longan kaj mallarĝan bluverdan jupon, kiu tuŝis la teron. La tiama modo permesis pli mallongajn jupojn, sed tiu de la virino kaŝis eĉ ŝiajn piedojn. La jupo rebrilis, kiel fiŝskvamoj. Ĝi memorigis min pri fiŝvosto, gracilinia kaj malvarma. Ŝi havis longajn blondajn harojn, kiuj falis ĝis la talio. Freŝa venteto ekblovis, eĉ en la Golfetoaleon, kaj distaŭzis ŝiajn harojn. Ŝi elprenis kombilon kaj komencis reordigi la harojn per longondaj brakomovoj. Dum la kombado, ŝi kantis al mi, “Kara knabo, brava maristo, venu al mi kaj fiŝon mi donos. Post paŭzo refreŝiga ni veligos vin hejmen.” Mi prenis ŝian etenditan manon senhezite. Perdita maristo ekprenus ajnan ŝnuron aŭ lignopecon. Ni eliris el Golfetoaleo per alia strateto, kiu nomiĝis Mallarĝa Vojo. Tra ĝi mi kaj la virino devis iri vice, kvankam mi ne liberigis ŝian manon. Ŝi paŝis malfacile, preskaŭ saltetante, kvazaŭ paŝi estis strangaĵo aŭ nova afero por ŝi. Verŝajne la jupo malebligis al ŝiaj kruroj plene moviĝi. La virino gvidis min preter Orstrato – “ĉi tie oni pesas kaj fandas, por pruvi la verecon”, diris la virino. Ni turniĝis je la interkruco kun Paperstrato, en kiu troviĝas multaj librovendejoj kaj la urba biblioteko. “Kara knabo, kiel vi nomiĝas?” Mi respondis, kaj ŝi ridetis. “Meva estas mia nomo.” “Ĉu vi havas familian nomon?” mi demandis. “Jes, kara mia. Sed ĝi estas stranga nomo por multaj langoj, kun multaj strangaj sonoj, kaj mi trovas ĝin nekomforta. Tial mi min nomas simple Meva, kaj sufiĉas.” Ni trafis la longan Okcidentostraton, kiu kuras suben kaj okcidenten al la haveno. La sala odoro en la aero fariĝis pli kaj pli forta, kaj mi aŭdis sonorilojn en la distanco. Oni sonorigis por anonci revenon de granda ŝipo. Meva momente haltis kaj rigardis al la haveno. Granda trimasta ŝipo ĵus aperis ĉe la horizonto. De la plej supra masto pendis flago. “Diru al mi, kara knabo, kiun koloron portas tiu ŝipego”, ŝi diris. “Ruĝan, sinjorino Meva. La flago estas ruĝa. Mi ne povas vidi figuron aŭ strion. Kiam ĝi pli alproksimiĝos, mi povos vidi pli klare.” “Ne necesas atendi, kara. Aliaj kuru nun al la haveno, sed ni dume iru trankvile. Mia amo revenos sub blua flago.” Meva gvidis min al mallarĝa vojo, preskaŭ nevidebla inter du kunpremitaj konstruaĵoj. “Jen ni alvenis”, ŝi diris. “Venu, venu, brava vi.” Mi rigardis la ŝildon, sed ĝi estis rompita. Nur “….nstrato” ĝi diras. Ĉu Havenstrato? Ne, ĉar Havenstrato estas granda vojo apud la maro. Ĉu “Finstrato” aŭ “Destinstrato”? Ne, tiuj nomoj estus amuzaj sed ne taŭgaj. “Kiel nomiĝas tiu ĉi strato?” mi demandis. “Ĝi nomiĝas Marvirinstrato, mia hejmo kaj ripozejo”, diris Meva. Ŝi malfermis sian pordon. Mi enspiris iomete pro subita konstato. Ĉiu strato en la urbo havas sencon – Murstrato, Havenstrato, do ankaŭ Marvirinstrato. Ĉar Meva estas ne nur virino, sed marvirino! Sub la jupo kaŝiĝas fiŝa vosto, kaj tial ŝia paŝado estas malfacila kaj saltetanta. Tial ŝi parolas preskaŭ kantante, ĉar ĉiu scias, ke marvirino bele kantas. Tial ŝi gracie kombas la harojn, ĉar marvirinoj kutimas kombi siajn harojn. Kaj ŝi loĝas en la taŭga loko, en ĝuste nomita strato apud la haveno. Nur knabo mi estis kaj ne povis kaŝi miron kaj ekscitiĝon. Meva ne maltrafis la ŝanĝon de mia mieno. “Ho, kara knabo, kial vi paliĝas? Ĉu vi laciĝas de la longa vojo? Envenu, envenu, manĝu kaj ripozu!” Sur la muroj pendis oleopentraĵoj de diversaj birdoj – albatrosoj, mevoj kaj ŝternoj. Sur bretaro estis enboteligitaj ŝipetoj. Ankro staris en angulo, apud volvaĵo de ŝnuro. Kaj sur la tablo estis mapo, kiu montris ne stratojn, sed grandajn malplenaĵojn kaj bildetojn de serpentoj, drakoj kaj kirlakvoj. Sur la rando estis malgranda nigraĵo, apud kiu estis skribita la nomo de nia urbo – tre malgranda punkteto kompare al la vasta malpleno. Meva revenis el la kuirejo kun plenaj manoj. “Ĉu bonvole vi forprenus tiun marmapon?” ŝi diris. Mi rulvolvis ĝin kaj metis apud la ankron. Ŝi dume aranĝis multegajn aĵojn sur la tablo – du arĝentajn tetasojn kaj tekruĉon, dikan kukon, mielpoton. “Se vi volas lavi la manojn, jen.” Ŝi montris al bele pentrita akvokruĉo, kun bildo de balenoj. Mi lavis la manojn kaj la vizaĝon, kaj ŝi faris same. Ŝiaj manoj gracie movis tra la akvo. Kia konstrasto al la malfacila piediro, aŭ vostopinta iro, kiu montris ŝin tiom malkomforta sur la seka tero! Jam en mia koro mi sciis la veron, sed por esti certa, mi devus vidi la fiŝan voston, tamen ŝia longa jupo kaŝis ĝin. Mi sciis, ke estas malĝentile provi vidi sub la jupo de virino, sed mi volis vidi nur ŝiajn piedojn. Kutime oni ne kaŝas siajn piedojn, do verŝajne provi vidi ilin ne estas tre malĝentile. Dum ŝi kaj mi trovis proprajn lokojn ĉe la tablo, mi provis klini la kapon precize…. Tamen kiam ŝi sidiĝis, ŝi ne sidis normale en la seĝo, sed turnis la krurojn flanken, kiel la skulptaĵo en tiu norda urbego – la marvirino sidanta sur roko. “Kara knabo, bonvolu sidiĝi. Manĝado vokas, kaj la teo estas varma”, ŝi kante petis. Malsato venkis scivolemon. Mi plenigis teleron per bongustaĵoj. Peco da torto. Marmelado el iu nekonata purpura frukto. Nigra pano. Kiam mi gustumis la teon, ĝi estis amara kaj tiklis mian gorĝon, sed mi metis du kulerojn da mielo en mian tason, kaj ĝi fariĝis tiom dolĉa, kiom la kuko. Kial Meva scipovas baki kukon? Marvirinoj ne povas studi tiajn aferojn loĝante en la maro, kie ne brulas fornoj. Meva havis simile plenan teleron, sed ŝi nur manĝetis. La panon ŝi mordetis kaj la kukon tute ne tuŝis. Tiaj manĝaĵoj devas estis nekutimaj por marvirinoj. Eĉ post multaj jaroj ŝi ne havis apetiton por ili. Ĉu ne estus pli taŭge manĝi fiŝon kaj omaron? Eble tamen la marvirinoj amikiĝas kun aliaj marestaĵoj, kaj manĝi fiŝon estus kvazaŭ manĝi dorlotbeston. “Dankon, ĉio estas tre bongusta”, mi prononcis el inter plenŝtopitaj vangoj. “Ho, jes, jes, ne dankinde, kara knabo”, ŝi diris. Ĉu marvirino ne tro sekiĝas starante apud bakforno? “La ŝipetoj en la boteloj tre plaĉas al mi”, mi diris. “Edzo mia faris ilin”, respondis la marvirino, kaj ŝia vizaĝesprimo pli heliĝis. Oni malmulte aŭdas pri marviroj. Verŝajne ili restas profunde en la maro kaj nur la marvirinoj venas al la surfaco. Ĉu ŝi havas domon ankaŭ ie en la maro? Nur riĉuloj havas du domojn. Marvirino povas esti riĉa, ĉar perloj estas multekostaj sed marvirinoj povas trovi ilin facile. “Ĉu via edzo vivas en la maro?” mi demandis, forgesinte pri ĝentileco. “Sur ŝipo”, ŝi diris. “Maristo li estas, fora velanto, kaj multajn monatojn li mankis al mi.” “Vi ne iras kun li?” “Volonte, jes! Sed maristojn plagas multaj kredoj, superstiĉoj, pri vetero kaj virinoj. Inviti inon estas misaŭguro”, ŝi respondis. Ĉu marvirino devas reveni en la maron fojfoje, por ne forgesi kiel naĝi? Ĉu ŝi faras ekskursojn al la haveno por naĝi en la sala akvo, aŭ ĉu ie en la domo ŝi havas grandan bankuvon? “Mia kara venis el la kampoj, kie li laboris en kruelaj muelejoj, farunfabrikoj. Sento de malpureco sekvis lin tage kaj nokte. Tritiko en la hararo, faruno sur la haŭto. Subite li lasis la laboron, havante nur groŝon en la poŝo.” Ĉu ŝia vosto havas la saman koloron, kiel la jupo – bluverdan – aŭ alian? “Kaj en la urbo li sekvis la stratojn, unu post alia, ĝis la haveno, kie ĉiuj stratoj havas siajn finojn. Li enskribiĝis por marvojaĝo. Dum ŝtorma vespero li falis en la maron. Duonmorte li estis savita el la ŝaŭmo. Mi flegis lin senĉese, kaj li edzinigis min. Etan domon en taŭga loko ni akiris, kaj tie ĉi kune vivas, feliĉe sed solece. Ĉar li vojaĝas surmare, sed mi sidas surtere!” En libro de fabeloj, kiun mia patrino legis al mi, estis bildo de marvirino, kiu ne portas bluzon, nur konkojn sur la brusto. Ĉu tiajn aferojn portas ankaŭ veraj marvirinoj, en bela vetero? “Kiam via edzo revenos?” mi demandis. “Reveni, foriri, ĉeesti, foresti – li ne estas kiel la tajdo. Revenon oni ne povas antaŭvidi. Fojfoje oni neniam revenas. Sed mi esperas, ke baldaŭ li revenos, sub blua flago.” Reveno – se mi multe malfruos, la patrino certe punos min. Eble ŝi malpermesos al mi esplori en la urbo, kaj tio estus kruela sorto. Krome, mi ankoraŭ ne havis la fiŝon, por kiu ŝi sendis min. Mi scivolis pri la gepatroj de Meva. Ĉu ili ankoraŭ atendis ŝin en la maro, aŭ ĉu Meva devis rezigni pri la akva vivo kiam ŝi enhejmiĝis en Marvirinstrato? Tiujn demandojn mi volis fari, sed mia lango permesis nur mildajn aferojn, kiel “Sinjorino Meva, ĉu mi povus helpi pri la lavado?” Ni portis la telerojn al la kuirejo, trapasante ĉambrojn, en kiuj estis skulptaĵoj de fiŝoj kaj nodigitaj retoj. Remiloj estis krucigitaj en anguloj. Apud la kuvo en la kuirejo estis gravuraĵo de lumturo. Sed kie estis la kuvego plena je sala akvo, en kiu marvirino devus dormi? Ĉu ŝi havis grandan ŝtrumpon por varmigi sian fiŝan voston dum vintraj noktoj? Anstataŭ tiujn pruvojn mi trovis nur buntkolorajn sapetojn en formoj de konkoj. Tiajn sapetojn mi vidis fojfoje ĉe mia avino. La kanta voĉo de Sinjorino Meva alparolis min. “Kara knabo, jen donaco laŭ la volo de via reĝin’.” Ŝi donis al mi belegan arĝentan fiŝon, kiu estis preskaŭ tiom granda, kiom mi. Mi baraktis por teni ĝin, ĉar ĝi volis gliti el miaj manoj. La skvamoj estis ankoraŭ malsekaj. “Nun, kara knabo, portu ĝin hejmen. Trankvilan venton kaj feliĉajn vojon mi deziras al vi.” Mi kun mia fiŝo, tiom granda, kiom mi, malfacile eliris el la malgranda domo, navigis laŭ la mallarĝa Marvirinstrato, kaj eniris la urbofluon laŭ cent stratoj. Jes mi lacis, lacegis, sed mi sopiris al la hejmo. Kaj ni iradis senĉese, la fiŝo kaj mi, nedivideblaj. Nur unufoje ni haltis, ĉe la angulo de Pigostrato, kie mi kaŝis miajn ŝuojn malantaŭ ŝtuparon. Amaso da birdoj grakis kaj per siaj akraj bekoj minacis nin. Iliaj avidaj okuloj sopiris al la rebrilantaj skvamoj. Sed per svingoj de la ŝuoj mi fortimigis ĉiujn. Ŝuoj ja utilas. Mia patrino larĝe malfermis la pordon al mi, kaj ŝia buŝo gapis pri la fiŝo tiom granda, kiom mi. “De kie vi akiris tiun grandegaĵon?” ŝi diris. “Mi donis al vi nur kelkajn groŝojn, por malgranda fiŝo. Ĉu vi tiom lerte marĉandis? Ĉu vi rabis aŭ piratis? Diru, kara knabo!” Mi rakontis pri la vojaĝo kaj kapturniĝo, perdiĝo, kaj savo. Mi rakontis pri la virino kun kantanta voĉo kaj ora hararo, kiu malfacile iris sur la vostopinto. Kaj mi rakontis pri la strato – Marvirinstrato! – kaj pri ŝia domo, en kiu estis tiom da maraj aĵoj, kaj pri ŝia edzo, perdiĝinta maristo, same savita el la malica maro. Mirindaĵojn mi rakontis! “Kaj tiu ino, el bonkoreco, donis al vi tiun ĉi fiŝon?” “Ĉiuj marvirinoj estas bonkoraj.” “De kie vi scias, ke ŝi estas marvirino?” Mi volis diri, ĉar ŝi kantis kaj kombis la oran hararon, sed multaj virinoj kaj knabinoj kantas kaj kombas siajn harojn, tamen ili ne estas marvirinoj. Mi volis diri, ke ŝi havas fiŝan voston, sed verdire mi ne vidis la voston (nek la piedojn!) – mi vidis nur bluverdan, brilantan, longan jupon. Mi volis diri, ke ŝi savis min el la maro de mia perdiĝo, kaj marvirinoj famiĝis pro la savado de maristoj. Sed maristo mi ne estas, nur knabo kun revoj. Do finfine restis nur unu nerefutebla afero: “Ŝi vivas en Marvirinstrato!” “Se aferoj estus tiom simplaj”, diris mia patrinon, “ni ĉiuj petus loĝadon en Feliĉostrato, aŭ almenaŭ Riĉula Aleo.” Ŝi ridetis. “Karulo, helpu min. Ni devas prepari la vespermanĝon”. Ŝi prenis de mi la arĝentan fiŝon. “Ĉu vi kuiros ĝin, Panjo?” mi demandis. Mi sciis la veron, sed mi ne volis kredi. “Jes, kompreneble. Almenaŭ parton. La ceteron ni tranĉos en pecetojn kaj konservos per salo. Ni bone manĝos dum semajnoj, verŝajne. Nu, helpu min en la kuirejo.” Mi helpis ŝin forigi la skvamojn. Miaj manoj estis ŝlimaj kaj malpuraj. Poste ni tranĉis plurajn pecetojn kaj eltiris ostetojn. Diversspecajn internaĵojn ni flankenmetis. Nia kato okulumis tiujn restaĵojn avide, kaj dum ni malatentis, ekvoris ilin. “Oni povas lerni multon pri fiŝo preparante ĝin por vespermanĝo”, diris la patrino. Finfine ni havis porciojn pretajn – jen por vespermanĝo, jen por la fridujo. Mi lavis la manojn. Ni ne havis bele pentritan akvokruĉon, nur kutiman kuvon. Ĉetable ni ne havis du arĝentajn tetasojn kaj tekruĉon, nek dikan kukon, nek mielpoton – nur la kutimajn telerojn kaj manĝilojn, kiujn makulis dentospuroj kaj fendetoj. La fiŝon Panjo kuiris en iu bruna saŭco, kiu odoris je ajlo kaj herbaĉoj. La manĝaĵo ne plu aspektis kiel fiŝo, sed kiel malnova ŝuo. Mi manĝis ĝin nur pro tio, ke mi estis malsata. “Morgaŭ matene”, diris mia patrino, “vi devos porti iom da mono al via strangulino. Ne estas dece, ke ni donas tian fiŝon senpage, el bonkoreco". Mi maltrankviliĝas. "Ni pagu al ŝi la ĝustan prezon, ĉar ni ne estas povruloj, kiuj ne kapablas aĉeti por si fiŝon.” “Sed Panjo, ŝi ne volas monon.” “Ĉu vi proponis al ŝi monon? Eble vi grave ofendis ŝin, kiam vi foriris sen pagi. Tio estas pli verŝajna, ol via supozo, ke ŝi estas iuspeca fabelulino, kiu disdonas fiŝojn al perditaj geknaboj.” En la mateno mi prenis de Panjo kvar arĝentajn monerojn kaj ekiris al Marvirinstrato. Mi portis ŝuojn, ĉar mi ne volis, ke oni surtretu miajn piedojn. Reveni kun rompita piedfingro estus dolorige – mi devus salteti kaj barakti kiel … nu, kiel fiŝo el akvo. Eble sinjorino Meva havis rompitan piedfingron? Eble ŝi kaŝis ĝin sub la bluverda jupo? Mi iris per alia vojo – ne tra la bazaro, sed per la larĝaj stratoj de la suda urboparto. Denove mi rimarkis la stratnomojn. Kverkostrato, sed mankis kverkoj sur la griza trotuaro. Nebulostrato, tra kiu oni povas vidi senprobleme ĝis la plej foraj anguloj. Bienovojo, sed ĉiuflanke staris nur butikoj kaj domoj. Nomoj ne devas esti veraj. Do, al kiu kvartalo apartenas Marvirinstrato? Dum mi alproksimiĝis al Marvirinstrato tra Unukornula Placo (en kiu mi rimarkis neniun mitan beston), mi aŭdis la sonoron de la havenaj sonoriloj. Revenis alia ŝipo, sed mi ne povis vidi la havenon por kontroli, ĉu ĝi havas bluajn flagojn. La domoj estis tro altaj. Mi finfine alvenis Marvirinstraton, aŭ almenaŭ la lokon, kie mi estis la antaŭan tagon – mi ankoraŭ ne trovis la stratoŝildon. Sinjorino Meva diris, ke ĝi estas Marvirinstrato, sed eble ŝi mensogis. Mi frapis ĉe ŝia pordo, sed neniu respondis. Mi enrigardis la fenestron. La sama fatraso troviĝis ene – skulptaĵoj de fiŝoj, nodigitaj retoj, remiloj, ŝnuro, ŝipetoj en boteloj. Kial marvirino tiel ornamus ŝian domon? Marvirino havas perlojn tiom grandajn, kiom pugnoj, kaj konkojn de ĉiu koloro de la ĉielarko. Tiuj ankroj, marmapoj, ŝipetoj, kaj gravuraĵoj pli taŭgas por soleca edzino de maristo, ol por marvirino. Kion fari pri la mono, kiun la patrino donis al mi por la fiŝo? En angulo mi trovis malplenan florpoton. Mi renversis ĝin super la monujon, antaŭ la pordo de sinjorino Meva. Certe ŝi esploros kiam ŝi revenos hejmen, trovos la monujon, kaj komprenos. Kaj se iu alia venos kaj ŝtelos la monon? Tio ne tre gravas. Mi plenumis la ordonon de la patrino. Antaŭ ol reveni hejmen, mi decidis iri al la haveno. La sala aero eble estos refreŝiga, kaj almenaŭ en tiu parto de la urbo, la stratoj havos sencon denove – Kajostrato, Spicostrato, Velostrato. Mi turniĝis al Okcidentostrato, kiu de supre rigardis la havenon. Jen, en distanco, bluflaga ŝipo! Sinjorino Meva devas esti ĉe la haveno. Mi ekkuris. Amaso da familianoj ariĝis ĉe Kajostrato dum pli kaj pli alproksimiĝis la ŝipo. Geknaboj aplaŭdis, patrinoj ploris, kaj iuj komencis kanti. En la aero, krom la aromo de salo kaj fiŝo, estis tiu de tortoj, mielo, frandaĵoj. Kia ĝoja ĥaoso! Sed kiel en tiu festo trovi sinjorinon Meva? Mi pardonpetante interpuŝis, ĝis mi trovis monteton da lignaj skatoloj, kiujn mi surgrimpis. Kelkaj aliaj knaboj same entreprenis, sed mi superis ilin kaj rigardis de mia alta vidpunkto. Sinjorino Meva staris ĉe la fino de la kajo. Ŝia bluverda jupo brilegis en la plena suno. De la bluflaga ŝipo oni mallevis ŝalupon, etan boaton, por helpi stiri la grandan ŝipon. En ĝi estis homoj, kiuj ksvingis la manojn, kaj granda krio eliris de la amasoj. Sinjorino Meva restis tamen trankvila, ŝajne strebante vidi. Kaj subite, ŝi ensaltis la akvon! Ĉu ŝi vidis la edzon en la ŝalupo? Ŝi naĝis fulmrapide, rekte kaj kuraĝe. La bluverda strio de ŝia malsupro ondiĝis kiel fiŝa vosto, kaj la blondaj haroj rebrilis, eĉ sub la akvo. Kiel bele ŝi naĝis, kvazaŭ ŝi naskiĝis en la maro! Mi kriis kaj kantis, kune kun la amasoj, ĝis ŝiaj vosto kaj hararo ne plu estis distingeblaj, kaj nur blanka linio de ŝaŭmo restis por montri la vojon al la ŝalupo, kie sinjorino Meva denove renkontis sian karan mariston. Kia fino por fabelo! Ĉe la fino de la kajo restis du forlasitaj virinaj ŝuoj. |
Tim Westover
el :
Marvirinstrato Tiu ĉi novelaro
estas havebla sub la permesilo Creative Commons ISBN: 1-4392-3634-8 Eldonejo
Literaturo.net Unue eldonita en
2009 de Eldonejo Literaturo.net |