Temas pri la plej nekonata homo inter la personoj kiuj ekscitas la scivolemulojn de nia tempo. Oni  rezignis  doni  al  li nomon,  lokdevenon,  priskribi  lian  kulturan  medion  kaj  eĉ fizikajn karakterizaĵojn, lasante tamen travidi lian eksterordinaran neenteneblan geniecon. Oni diras vage  ke  li  vivis  en  la  suda  Francio  inter  la jaroj  1250  kaj  1360  de  nia  epoko.
Nekonata kiom oni volas; sed preciza en siaj intencoj kaj celoj kaj decida en sia farado.
Ne superata, eble nesuperebla.  Kion li intencis fari kaj reale faris?

1) Li  volis  efektivigi  pentraĵon,  realigi  bildon  de io komuna en komunaj aspektoj  kaj  per komunaj teknikoj. Komencis do kaj tuj li havis genian ideon, neniam elpensitan de iu ajn, eble eĉ neeblan: pentri sen farboj ĉiuspecaj. Neniu tion realigis ĝis tiam. Sentime li sin ĵetas en la entreprenon. Kaj sukcesas.

2) Rekomencas kaj li tuj okupatas de nova ideo: la pentraĵo senfarba estu ankaŭ senkontura! Oni  scias,  ke se la okulo de la pentristo ne difine vidas  la  konturojn,  li  ne kapablas labori apude de sia provata desegno: li devus sin distancigi je almenaŭ tri/kvar metroj.  Eĉ en tio li sukcesas. 

3) La  ideoj  sinsekvas kaskade.  Senfarba,  senkuntura,  lia imagita figuro realiĝu  kaj  do ne monttru,  eĉ  ne en la estonteco per pligrandigoj kaj rimedoj kiel iksoradioj  aŭ  ultraviolaj kaj ultraruĝaj (ĉu eĉ tiujn ĉi li antaŭkonis?),  la premtuŝadon  kaj  la direkton de la peniko.  En la historio, priarta aŭ priteknika, oni ne trovas tiutipajn ekzemplojn dum la ekspertoj instruas vidi, en ĉiu pentraĵo, la movojn kaj la direktiĝon de ĉiu peniktuŝo. Sed li senperturbe insistas kaj sukcesas.

4) Kaj  jen  alia  tuja  inventaĵo:  la koloro,  pliekzakte la malheliĝo,  de la  pentraĵo (ankoraŭ pentraĵo?), senfarba, senkuntura, senpenika tuŝdirekto, restu nur en la supraĵo de la teksaĵo (li precizege baraktas super kvarmetra linaĵo longa kaj unumetra larĝa),  estu  penetrata  de kvazaŭa kolordiluaĵo (pliekzakte: de nuancoj de klaroskuro)  de nur unu  aŭ  du mikronoj kiun ĝisnun oni ne kapablas realigi. Oni notu ke teksaĵo ensorbiĝas je farboj ĝis entrempiĝo: alikaze la farbo deiĝas kaj la figuro disolviĝas; sed li neniam fiaskas kaj fakte rezultigas kolorigon kun malheliĝoj,  kiuj  forstrekiĝas  eĉ  ne  kiam l a teksaĵon oni lavas kaj vringas  aŭ  mergigas en ĉiuspecajn naturajn aŭ sintezitajn senkolorigilojn.

5) Ne finiĝas tamen la serio de liaj geniaj pretendoj. Venas fakte en lian kapon la jena kaprico: pentri  ne nur  senfarbe,  senkunture,  senpeniktuŝe,  nur  supraĵe  malheligante,  sed ankaŭ negativece.  Neniu  konceptis  tiun  ideon,  neniu  antaŭe  komisiis  tian  manfaritaĵon,  kiun eventuale neniu vidus sen taŭgaj iloj. Neniu, eĉ ne en la dudekunua jarcento, sukcesas realigi pentre tian figuron.  En  liaj  tempoj neniu priparolis tian “negativan bildon”,  kiu  ne  videblas nudokule.  Li ne timas kaj sukcese kreas por ke kiam oni inventos sciencajn ilojn taŭgajn al la malkovro  de  tiuj  nevideblaj  karakterizaĵoj,  oni  vidu  la  mirindaĵon.  Tiam,  nur  tiam, la “negativeco” de la bildo aperu.  Kaj li persiste kaj sukcese procedas...

6) La bildo jam brilas antaŭ li, mankas nur kelkaj detaloj. Kaj jen eksplodas en li nova geniaĵo. Li estas realiganta komunan artan kaj popolan pentrobjekton,  sed ĝia realigo ne similu al tiuj kiuj  ornamas la komunajn dekoraciatajn lokojn, kaj ignoru la pentraĵajn kurantajn detalojn de la objekto!  Tiuj  detaloj  metas  najlovundojn  sur  la  polmoj  (jes,  pri krucumito li artas): li antaŭvidas,  ke  en  la  dudeka  jarcento  estos  malkovritaj  kadavroj  kaj  arkeologiaĵoj  pri krucumitoj portantaj vundsignojn sur la pojnoj,  kaj ke anatomiistoj de la XIX jarcento estos demonstrantaj eksperimente  ke  najlitaj manoj  disŝiriĝus  pro la pezo de la korpo.  Kaj lin ne blokas  la liatempa akuzo  ke  li detruas la tradicion,  do konstruas falsaĵon.  Li laboras por la estonteco!

7) Kaj la estonteco evidentigas aliajn dekojn da eksceptaĵoj. Li kreas tridimensian figuron, pri kiu  li  ne  havas  ideon,  kaj  kiun  eĉ  la modernaj posteuloj  pentraĵe  ne kapablas krei.  Ne malhelpas  ke  la signoj de la tridimensio  ne videblas  nudokule.  Venos la sciencoj  kiuj  ĉion detektos kaj tiam...
Tiam, nome hodiaŭ,  oni detektas ke la materi bazo sur kiu li laboras estas,  ja jes linaĵo, sed linaĵo teksita laŭ orienta maniero, nekonata en okcidento, kaj eble forgesita ankaŭ en liatempa oriento; sed li ĝin trovas (kie? kiel?)  por ke la posteuloj ne diru ke li ne kapablas fantazii  kaj fantaziigi. Kaj samtempe zorgas,  ke inter la fadenoj de la linaĵo troviĝu,  jes, spuroj de aliaj antaŭaj laboraĵoj kiel kotonfadenoj, sed neniel spurrestaĵoj de lanaĵoj: la rozulo scias (aŭ scias ke oni scios) ke lano kaj lino ne povas kunstari pro rigidaj religiaj motivoj: la teksilo kiu teksas linon ne traktu lanon por ke lanrestaĵo ne provoku malpuran miksaĵon!

8) Kaj kion pri la tiu ĉi lasta elpensaĵo? Li agas tiel, ke sur la linaĵon descendu kaj daŭre kuŝu polenoj de mezorientaj plantoj. Li nenion scias pri ekzisto de polenoj, kiuj cetere riveliĝas nur en observado per mikroskopo, ilo kiun lia genieco antaŭscias realigebla en estontaj jarcentoj. Kaj jen, tuta aro da dudek specoj de polenoj!

9) El la sennombraj intuicioj de tia nekonato, ankoraŭ plua. El la pojnoj najlotrapikitaj de la krucumito fluas sango: kompleneble, laŭ la antaŭbrakoj ĝis la skaplo formiĝas fluetoj. Se la krucumito ŝanĝus pozicion  (por plilarĝigi la pulmojn kaj enspiri),  ankaŭ  la sangfluo ŝanĝus direkton. Kion faras tiam nia supergeniulo? Li fluigas la sangon laŭ du direktoj kiuj akutangule disetendas el la pojnvundo.  Necesas scii, ke nia nedifinebla homo la sangon ne pentras (laŭ siastile, eventuale), sed klopodegas kredigi ke ĝi forfluas el la vundoj. Tie kaj tie li ŝprucigas sangerojn (el tiuj ĉi multaj nevideblaj nudokule), sub kiuj ni nun malkovras ke malĉeestas iu ajn  kolorspurado.  Li  sukcesis  ankaŭ,  profitante  la estontajn malkovrojn  de  Harvey (kiu desegnis la unua la cirkuladon de la sango XVII J.), reprodukti la malsamajn efikojn de la fluaĵo arteria kaj vejna,  kaj,  kiel moderna  hematologo,  li  precipitigis la seron eksteren  de la ruĝe sangaj pezaj korpoj kiuj, dum la sekiĝo, restas interne kaj sube.

10) Plue... oni ne forgesu ke en sia “pentraĵo” li faras falantaj la poleksojn. Ĉu li scias, en tiu epoko, ke la surpojnaj najloj fendas kaj rompas la nervon kiu regas la movojn de la polekso kaj ke tiu ĉi fatale neregate falas maninternen?

Haltu!  Ke  mi  ne  eniru  aliajn  eksceptaĵojn!  Ke  mi  ne  kredigu  skribi  sciencfikcie aŭ sciencefantaste! Ĉu li estas geniulo, la plej alta geniulo de la homaro?
Aŭ ĉu li ne ekzistis, kvankam la geniaĵon oni povas vidi kaj kontroli kaj mantuŝi?
Oni diris (sed tio ne certas!) ke la mortotuko de Torino estas miraklo. Fantazio!
Jen la vera miraklo: tiu nekonato konata de ĉiuj!   Kaj ĉiujn tiujn malkovraĵojn certe li transdonis al la fama objekto, kiun oni nomas Sindone (Sìndone) de Torino.

Zecchin Armando